เชือกเส้นนั้น

posted on 12 Jan 2013 20:59 by krugarn
... " เชือกเส้นนั้น " ...
(๑)
...วันหนึ่งเธอถือเชือกที่น่าชัง
ด้วยปุ่มปมนุงนังนั่งร้องไห้
ว่าปัญหารุมกระหน่ำทำอย่างไร
เชือกที่ใครและใครฟั่นไม่เป็น
เธอไม่มีทางเลือกเชือกชีวิต
โลกเสมือนมืดมิดไม่มองเห็น
ไร้คนปลอบคนเปลื้องเคืองลำเค็ญ
เพื่อนเคยเล่นคนเคยรักเหมือนจากร้าง
ไม่มีใครรักเธอจริงแท้เลย
บางครั้งเคยคิดแคบในโลกกว้าง
อยากผูกเชือกรัดคอแล้วแขวนคาง
ไร้รุ่งรางในอารมณ์ระทมทวี
(๒)
...ไม่มีใครรักเธอเท่าเธอรัก
เว้นแต่เธอไม่ตระหนักในศักดิ์ศรี
ใครทำร้ายเธอได้ในโลกนี้
แต่เธอต้องไม่เฆี่ยนตีหัวใจตน
ใครอาจไม่เข้าใจเธอเผลอกระทำ
แต่เธอต้องไม่ซ้ำทำจิตหล่น
หากปมเชือกยังผูกด้วยทุกข์ทน
อย่าเพิ่มปมผูกปนจนสุดปลาย
แม้บางปมที่ผูกมัดมิอาจแก้
ต้องตัดทิ้งจริงแท้ก็ไม่สาย
เชือกชีวิตยังฟั่นต่อได้สบาย
ฝึกปั่นฝ้ายแล้วฟั่น...นั่นแหละทาง

ศิวกานท์ ปทุมสูติ
บันทึกจากปมปัญหาชีวิตวัยรุ่น, บทกวีนี้อาจเป็นเชือกขวัญเชือกมงคลแก่เยาวชนผู้แสวงหาทางเลือกออกจากปัญหาของชีวิตได้, เสาร์๑๒มค๕๖

Comment

Comment:

Tweet