... *** ทุ่งอักษรา *** ...

...ที่เด็กเด็กเขียนเรื่องมิเป็นเรื่อง
เพราะขาดเครื่องมือใดในการเขียน
ขาดคำหรือขาดความจะพร่ำเพียร
หรือขาดเทียนส่องทางสร้างศรัทธา

...ที่เด็กเด็กเขียนกลอนมิเป็นกลอน
เพราะเขากร่อนเขากลวงเขามิกล้า
ขาดรูปแบบหรือแบบบีบกลีบผกา
หรือขาดแบบครูบาผู้แย้มบาน

...ที่ครูเก่งแต่เด็กกลับมิเข้าใกล้
ที่ครูรักแต่เด็กไร้ซึ่งแก่นสาร
ที่ครูให้เด็กไม่รับแสนร้าวราน
ครูเคยอ่านลึกลงไปเหตุใดกัน

...เชื่อในหยาดน้ำใสจิตใจครู
เชื่อในเด็กอยากรู้อยากขยัน
แต่มิเชื่อเหตุปัจจัยหลายร้อยพัน
ที่โรงเรียนกระทำกันในวันนี้

...เชื่อว่าผมบางเส้นบังสิงขร
เชื่อว่าตัวละครผิดเก้าอี้
เชื่อว่าครูในดวงใจใครเคยมี
เหลือน้อยลงทุกทีในเส้นทาง

...ที่เด็กเด็กเรียนไม่ดีเอ็นทีต่ำ
ที่โอเน็ตเจ็ดย่านน้ำกะดำกะด่าง
เพราะเด็กเด็กเขียนไม่ได้ใจฝ้าฟาง
อ่านชีวิตเปล่าว่างทั้งวันคืน

...อ่านชีวิตไม่ออกบอกไม่ได้
เขียนชีวิตได้อย่างไรใจมันขื่น
ทั้งร้อยแก้วร้อยกรองต้องกล้ำกลืน
มิอาจร้อยรักรื่นหมื่นแสงรุ้ง

...จึงเชื้อเชิญดอกไม้ในใจครู
มาแย้มยิ้มพิมพ์พบูแห่งเช้ารุ่ง
หากครูรักอ่านเขียนรักเปลี่ยนปรุง
โพ้นฟากทุ่งอักษรา...มีเรื่องราว

บันทึก : ศิวกานท์ ปทุมสูติ, ๑มีค๕๖
http://www.facebook.com/photo.php?fbid=4515442366240&set=a.1204235188130.2029759.1296137464&type=1&relevant_count=1

Comment

Comment:

Tweet